In ‘Het Park van…’ vertellen bezoekers, ondernemers en mensen die ‘iets doen met Park Lingezegen’ over hun park. Dit keer: Jorg van Daele, beeldhouwer, curator, organisator en galeriehouder uit België. Zijn werk bracht hem naar tientallen landen over de hele wereld en dit jaar staat hij voor de tweede keer aan de leiding van het Lingezegen sCULpTUUR Festival. In Park Lingezegen komen voor hem kunst, natuur én een heel persoonlijk verhaal samen.
“Ik ben Jorg van Daele, beeldhouwer, organisator, curator en galeriehouder uit Kalmthout in België. Inmiddels werk ik zo’n veertig jaar als beeldhouwer en heb ik aan ongeveer zeventig projecten in 35 landen gewerkt. Vaak doe ik dat vanuit mijn project Sculptures for Peace, waarmee ik via kunst aandacht wil vragen voor vrede en een positieve boodschap wil uitdragen.
Daarnaast organiseer ik internationale beeldhouwsymposia en werk ik met kunstenaars van over de hele wereld. In Kalmthout heb ik mijn eigen galerie, de New Jorg Gallery, die dit jaar tien jaar bestaat. Wat mij na al die jaren nog altijd het meest bijblijft, zijn de mensen die ik onderweg ontmoet. Samenwerken met kunstenaars uit zoveel verschillende landen blijft enorm verrijkend.”
“Mijn band met Park Lingezegen begon bij mijn broer Jens. Hij was choreograaf en danser en had lange tijd Arnhem als thuisbasis. Hij kwam vaak naar deze omgeving om zijn teksten en choreografieën te schrijven. Hier vond hij de rust, stilte en natuur die hij nodig had om ongestoord te kunnen nadenken en creëren.
Jens overleed een aantal jaar geleden. We hadden samen nog zoveel plannen en projecten die we wilden verwezenlijken. Daarom wilde ik een beeldhouwwerk maken als blijvende herinnering aan hem. Mijn zoektocht naar een geschikte plek bracht me uiteindelijk naar Park Lingezegen. Wat begon als het idee voor één persoonlijk project, groeide uit tot een internationaal beeldhouwsymposium.
Dat ik nu zelf werk op een plek die zoveel voor hem betekende, doet veel met me. Ik voel me hier heel dicht bij hem. Tegelijkertijd kan ik er ook iets van mezelf achterlaten. Mijn eerdere werk hier was sterk geïnspireerd op Jens en zijn ideeën. In een volgend werk zal juist weer meer van mij zitten, maar die verbinding met mijn broer zal altijd blijven.”
“Als kunstenaar heb je ruimte nodig. Niet alleen letterlijk, maar ook in je hoofd. Hier werk je buiten, midden in de natuur. Je voelt de wind, regen en zon en ervaart de kou en warmte. Je bent even weg van de dagelijkse rompslomp en kunt je volledig concentreren op wat je maakt. Die omgeving zie je uiteindelijk ook terug in het werk: soms in vormen, soms in het spel met licht en soms juist in kleine details.
Maar ik kijk hier ook graag naar de mensen. Iedereen gebruikt het park op zijn eigen manier. Mensen wandelen met hun hond, jongeren zoeken er de vrijheid op, ouderen maken een wandeling, jonge moeders komen voorbij en joggers trekken door het gebied. Ook mijn broer zocht hier graag een plek voor zichzelf. Al die verschillende mensen die naast elkaar van dezelfde omgeving genieten, vind ik mooi om te zien.”
“Voor mij zit het mooiste niet per se in één specifieke plek, maar in wat de omgeving met me doet. Jens kwam hier omdat de natuur hem rust gaf en inspireerde. Daardoor kijk ik zelf ook anders naar het landschap.
Als ik hier werk, is die verbinding met hem heel sterk aanwezig. Hij haalde inspiratie uit de schoonheid en rust van deze omgeving en vertaalde die vervolgens naar zijn eigen kunst. Nu sta ik hier zelf met een hard en ruw blok graniet en gebeurt er eigenlijk iets vergelijkbaars. Je neemt mee wat je om je heen ziet en voelt en geeft daar vervolgens je eigen vorm aan.”
“Ik ben altijd een groot voorstander geweest van kunst dicht bij de mensen. Kunst hoeft voor mij niet elitair te zijn of alleen achter de deuren van een museum te bestaan. Juist hier kunnen mensen tijdens een wandeling ineens oog in oog staan met een kunstwerk. Ze hoeven geen kaartje te kopen en er staat geen bord dat zegt dat ze afstand moeten houden. Ze mogen een beeld zelfs aanraken en voelen.
Het Lingezegen sCULpTUUR Festival brengt die laagdrempelige manier van kunst beleven voor mij mooi tot leven. Tijdens het festival kunnen bezoekers van dichtbij meemaken hoe een ruwe steen langzaam verandert in een beeldhouwwerk. Dat proces krijgen mensen bijna nooit te zien. Het begint met hard, lawaaierig en stoffig werk en uiteindelijk ontstaat daar een kunstwerk uit. We nemen ook bewust de tijd om met bezoekers te praten. Mensen komen kijken, wandelen verder door het park en komen later nog eens terug om te zien hoeveel verder we zijn.
Dat vind ik een prachtige wisselwerking: mensen komen naar het park en ontmoeten er kunst, of ze komen voor de kunst en ontdekken daardoor het park. Misschien bereiken we op die manier juist mensen die normaal gesproken denken dat kunst niets voor hen is.”
“Ik zou het prachtig vinden als Park Lingezegen zich steeds meer ontwikkelt tot een beeldhouwpark. De ruimte is er, de natuur vormt een prachtig decor en door de ligging tussen steden en dorpen is het voor veel mensen bereikbaar. Hoe mooi is het als je tijdens een wandeling steeds weer onverwacht een kunstwerk tegenkomt?
Daarnaast hoop ik dat we jongeren kunnen laten kennismaken met het vak. Zelf wist ik na mijn eerste bezoek aan een beeldhouwsymposium meteen: dit wil ik ook. Het traditionele vak van steenbeeldhouwer zie je steeds minder. Juist daarom vind ik het belangrijk om te laten zien hoe bijzonder het is om met je handen van een ruwe steen iets te maken.
En wat mij betreft kom ik hier nog vaak terug. Ik breng met veel plezier mijn internationale contacten en kunstenaars naar Park Lingezegen. Zo kan het park uitgroeien tot een plek waar natuur en kunst elkaar blijven versterken en waar steeds nieuwe kunstenaars en bezoekers elkaar ontmoeten.”
